Het antwoord: nee... Ik zou met gemak een nieuw boek kunnen vullen maar het ontbreekt me helaas aan de energie hiervoor. En tijd. Het schrijven kriebelt wel, dus daarom wil ik hier met regelmaat een blog plaatsen. Op die manier kan ik ook mijn ervaringen delen.
De laatste tijd is het stil geweest vanaf mijn kant. Ik voel me als een beer waarbij iets te vroeg de winterslaap zijn intreden heeft gedaan. Na mijn verhuizing eind vorig jaar merkte ik pas hoe ontzettend moe ik was. Maar ik ging door. Ik wilde door. Er kwamen zoveel leuke dingen op mijn pad. Mijn praktijk groeide, ik kreeg veel mail van lezers die ik natuurlijk ook graag wilde beantwoorden, er kwamen leuke aanbiedingen voor activiteiten. Dan ga ik toch niet achterover leunen? Ik doe alleen maar dingen waar ik me goed bij voel en heb nu een fijn huis, dan zal die vermoeidheid toch wel een keer weggaan?
Op zondagavond nam ik weer afscheid van de hele groep én de assistente. 'Wat ga je morgen als eerste doen?' was haar slotvraag. 'Ik ga mijn agenda leegmaken. Dankjewel voor dit inzicht.' Met een mooie les keerde ik huiswaarts.
Maar een agenda leegmaken is niet zo gemakkelijk. Ik voel(de) me verantwoordelijk naar mijn cliënten. Ik besloot de lopende trajecten af te ronden en vanaf 1 mei zou het dan 'me-time' zijn. De maanden die nog volgden nam ik geen nieuwe mensen meer aan. En ook op sociaal vlak deed ik alleen wat noodzakelijk was en wat me energie gaf.
En toen was het moment daar...
In de volgende blog deel 2.
