Jubileumactie!

Vandaag 10 jaar geleden...

Ik zie me daar weer staan. Familie, vrienden en bekenden die speciaal naar Volendam waren gekomen om dit bijzondere moment mee te vieren. 

Volgens mij ben ik nog nooit zó zenuwachtig geweest. Waarom wilde ik dit?
Na een schrijfproces van bijna twee jaar, wat een behoorlijke rollercoaster was, presenteerde ik die dag mijn kindje aan de wereld.

Als ik nu terugkijk naar die Daan van destijds. Onzeker, angstig over wat komen ging, maar tegelijkertijd ook doelgericht en vol vertrouwen, want dit verhaal 'moest' ik delen.

Het boek heeft inmiddels al vele mensen mogen bereiken, ook buiten de landsgrenzen. Levensverhalen kreeg ik toegestuurd, mensen die ook vastzaten maar herkenning vonden in mijn verhaal. Daar kracht uithaalde, weer zin in het leven kregen. In mijn praktijk ging ik hooggevoeligen begeleiden zodat ook zij leerden omgaan met deze eigenschap, waardoor ze uiteindelijk meer energie hebben en krachtiger in het leven staan. Ik heb lezingen gegeven, interviews voor tijdschriften, kranten en televisie.

Al die jaren is er ook vaak gevraagd om een boek 2. 'Dat wordt een 10-jarenplan,' zei ik altijd lachend. Nou, ik heb mij aan mijn woord gehouden. ;-) Onlangs kwam er wel een (tenen)boek uit, maar niet het vervolg op Het stille verdriet. Hoewel ik met gemak nog twee delen kan schrijven, is dit iets wat ik niet zomaar even doe. Het schrijven van een autobiografisch boek vergt veel. Maar wie weet. Als het eruit moet, dan stromen de woorden vast net als toen zo op papier...

Om dit jubileum te vieren betaal je deze maand geen verzendkosten als je het boek bestelt. (alleen geldig binnen NL). Deze actie loopt t/m 30 juni.
Bestel hier jouw boek: https://www.praktijkdevlindertuin.nl/boek-stille-verdriet/

Nieuwe prijs in januari

Vanaf januari gaat de prijs van het boek omhoog naar € 17.50 (i.v.m. de btw-verhoging naar 9%).

Bestel je deze maand het boek dan betaal je € 16.90 incl. verzending! (binnen NL).

Lees hier de eerste hoofdstukken.

Feestelijke actie!

Dit weekend is het 5 jaar geleden dat mijn boek Het stille verdriet werd gepresenteerd in Volendam. 

"Ik ben blij dat Daniëlle dit boek heeft geschreven! Super dat zij haar ervaringen openhartig deelt. Ik vind de kracht van kwetsbaarheid van dit boek prachtig. Zo twijfelt Marie vaak aan haar waarnemingen; dit proces waarbij ze steeds meer op zichzelf durft te vertrouwen vind ik mooi omschreven. Ik kan me voorstellen dat veel vermoeide hooggevoelige mensen en HSP die paranormale waarnemingen hebben, en hier nog bang voor zijn of nog lastig mee kunnen omgaan, wat aan dit boek hebben. Zeker als je als HSP wilt weten hoe anderen met hun hooggevoeligheid hebben geworsteld een aanrader!" - Femke de Grijs (toegepast psycholoog voor hoger opgeleide HSP)

LEES HIER ALVAST HET EERSTE DEEL VAN HET BOEK: https://bit.ly/2JzIb9J

"Het stille verdriet is een autobiografisch verhaal van schrijfster Daniëlle van der Stap over de lange weg die zij heeft afgelegd om haar hooggevoeligheid en gave te accepteren. Met veel moed, groeiend vertrouwen en de nodige humor bewandelt zij haar pad naar (h)erkenning."

BOEK BESTELLEN: https://bit.ly/2JzIb9J 

#feestmaand #mijlpalen #boek #hooggevoeligheid #ontdekkingstocht #volendam #vorigelevens #tweelingziel #muziek #moed #kracht #vertrouwen

Feestmaandactie!

Decembermaand, cadeaumaand. Verras iemand - of jezelf - met een mooi boek.

Bestel nu een gesigneerd exemplaar van 'Het stille verdriet' bij Praktijk De Vlindertuin en betaal € 15 incl. verzending (i.p.v. € 19.90).

Deze aanbieding is geldig tot en met 22 december 2017 en geldt alleen voor verzending binnen Nederland.

#hooggevoeligheid #ontdekkingstocht #Volendam

Wil je een inkijkje in het boek? Vraag het gratis E-book aan en lees alvast het eerste deel.

Ontvang gratis het eerste deel van 'Het stille verdriet'

‘Het stille verdriet’ is een autobiografisch verhaal van schrijfster Daniëlle van der Stap over de lange weg die zij heeft afgelegd om haar hooggevoeligheid en gave te accepteren. Met veel moed, groeiend vertrouwen en de nodige humor bewandelt zij haar pad naar (h)erkenning.

Ontvang gratis het eerste deel van het boek: http://eepurl.com/c0oN6T

‘Pfff, wat een indringende brandlucht ruik ik ineens. Ik word er misselijk van. Niet veel later trekken vreselijke beelden aan me voorbij. Wat is dit? Het lijkt wel alsof ik in een nachtmerrie ben beland. Ik zie jonge mensen vechten voor hun leven in een donkere ruimte. Mijn keel wordt dichtgeknepen; ik voel letterlijk wat zij voelen. Tranen rollen over mijn wangen. Dit bedoelde hij dus, maar dit kan ik toch niet dragen?

En zeg nu zelf, het is toch te ongelofelijk om waar te zijn dat je als buitenstaander een levenstaak in Volendam te volbrengen hebt? Laat staan dat je daar vervolgens allerlei dingen meemaakt die je laten zien welk pad voor jou is uitgestippeld.’

Toch is dit precies wat Marie overkomt. Zodra zij voet aan wal zet in het vissersdorp, komt haar ontwikkeling in een stroomversnelling. Ze komt oog in oog te staan met personen uit het verleden en krijgt te maken met de nasleep van tragische gebeurtenissen. Marie belandt hierdoor in een doolhof van emoties en kan haar talent niet langer ontkennen. 

Zomeractie

Voor veel mensen breekt binnenkort de vakantieperiode aan. Wat is er fijner dan heerlijk te kunnen ontspannen met een mooi boek?

Bestel nu een gesigneerd exemplaar van 'Het stille verdriet' bij Praktijk De Vlindertuin en betaal € 15 incl. verzending (i.p.v. € 19.90).

Deze aanbieding is geldig tot en met 31 augustus 2017 en geldt alleen voor verzending binnen Nederland.

#hooggevoeligheid #ontdekkingstocht #Volendam

Bye bye love...

Twee maanden heb ik bij je mogen wonen. Twee maanden die voelen als één. De weken zijn omgevlogen. En tegelijkertijd voelt het alsof het nooit anders is geweest. 

Ik zou die weken van alles gaan doen. Vooral op het gebied van werk. Grootse plannen had ik. Stoelmassage, tenen lezen. Braderieën en markten aflopen. Dat was blijkbaar allemaal toch niet de bedoeling… Iedere keer als ik iets wilde opstarten kwam er ineens iets tussen. Zo werden bijvoorbeeld alle braderieën in het dorp geannuleerd. Na de zoveelste ‘tegenwerking’ begreep ik dan eindelijk de boodschap. Ik mag hier werken, maar dan wel aan mezelf!

In Volendam had ik nu alle tijd om eens echt goed te voelen. Wat zijn de behoeftes van mijn lichaam? Waar wordt het nu blij van? Ben ik aan het werk dan zit ik teveel in mijn hoofd en vind ik het lastiger om de signalen op te vangen en er vervolgens ook nog naar te handelen.  

Drukke straat

Het werd een periode van veel schrijven (heerlijk aan het water), lezen, wandelen en zelfstudie. Ik heb ontzettend veel mogen leren en waardevolle inzichten gekregen.

Ik woonde op één van de meest drukke locaties van het dorp; een winkelstraat pal achter de dijk. Dat was in het begin heel erg wennen. Waarom ben ik hier in godsnaam gaan zitten?, dacht ik de eerste week geregeld. Is het wel zo slim als je zo gevoelig bent? De hele dag had ik geroezemoes van het winkelend publiek, leveranciers van winkels die af en aan reden, groepen toeristen die door de straat kwamen. In het weekend was er dan nog als extraatje de kroeggangers die je vaak van verre al hoorde aankomen. De laatste week van de bouwvak was het iedere avond en nacht raak. Mijn buurman de slager begon nog geen twee uur nadat de laatste persoon zijn barkruk had verlaten. De nachten waren dus erg kort die week. En toch... Ik vond het er heerlijk! Daarmee heb ik niet alleen anderen, maar vooral ook mezelf verbaasd. Werd het me teveel dan ging ik gewoon naar een rustig plekje aan het water. Mijn ultieme oplaadplek.

Blijf in je centrum

Deze woonsituatie is een heel mooi leerproces geweest. Normaal zorg ik dat drukke momenten worden afgewisseld met rustigere momenten. Dat is in een straat waar nagenoeg altijd activiteit is even een 'dingetje'. Nú kon ik niet weg en moest ik wel handelen met de situatie. Het ‘dwong’ me om goed bij mezelf te blijven. Om naar mijn eigen centrum terug te keren. En dat is me gelukt! Sterker nog, stiekem mis ik de reuring in de straat nu al.

De trouwe lezer van mijn blog weet dat ik vorig jaar schreef over lichamelijke- en geestelijke klachten vanwege straling, afkomstig van een zendmast in de buurt van mijn huidige woning. In Volendam had ik amper straling en ik merk nu pas goed voor effect dat heeft op mijn zenuwstelsel. Ongelofelijk! Daar kan ik nog wel eens een aparte blog over schrijven. Fijn om dat verschil te ervaren en dat het nu meer dan duidelijk is hoe mijn huidige woonomgeving me verzwakt.

Een zomer die ik nooit meer vergeet

Deze kans kwam heel plots om mijn pad. Ik werd getipt en binnen anderhalve week was ik verhuisd. Weg uit mijn vertrouwde omgeving. Weg uit mijn veilige haven. …En wat is dat goed voor me geweest! Uit je comfortzone stappen is misschien even ontzettend eng maar kan ik iedereen aanraden. Je bekijkt de dingen daarna met een heldere blik. Zo heb ik bepaalde vastgeroeste overtuigingen kunnen laten varen, weet ik welke koers ik wil gaan nemen met mijn praktijk en kom ik (nog) een stuk beter voor mezelf op. De gemiddelde Volendammer is namelijk een pittig en heel direct persoon. Wilde ik niet over me heen laten lopen, was het verstandig om een stuk van dat gedrag te kopiëren. Ook zijn ze heel kort maar wel duidelijk in hun communicatie. Dat deel heb ik ook in mijn rugzak gestopt. Op die manier communiceren kost minder energie, heb ik ervaren. En die energieke ondernemersgeest hoop ik ook meegenomen te hebben.

Ik ben heel dankbaar voor alle mensen die mij geholpen hebben deze droom waar te kunnen maken en voor de mooie en soms ook zeer ontroerende ontmoetingen die ik in Volendam heb gehad. Een zomer om nooit meer te vergeten.

Eén van de laatste avonden daar liep een man, in een zo goed als lege straat, bijna tegen me aan en begon spontaan te zingen:

Bye bye love,

Bye bye happiness,

Hello loneliness,

I think i’m gonna cry.

Bye bye my love goodbye...

Ik mis je nu al. Het helende water. De ruimtelijkheid. De mensen die me inspireerden.

Was je een vakantieliefde of een liefde waar ik niet meer zonder kan? De tijd zal het leren…

Geland

‘Zijn het je ogen, is het je stem...’ Het is half vijf in de morgen. De overbuurman brengt me een serenade, pal onder mijn slaapkamerraam. Met een glimlach word ik wakker. Het begint al te wennen. Al die geluiden, het geroezemoes de hele dag.

Ik woon nu vijf weken in Volendam. In het centrum wonen van een toeristisch dorp, middenin het hoogseizoen, dat betekent een woonomgeving waarin vele uitdagingen voor me liggen. Overdag het winkelend publiek en de busladingen toeristen, en in de avond - en in het weekend ook in de nacht - de schreeuwende en lallende kroeggangers. Ik zou hier vakantieweken voor hooggevoeligen moeten organiseren. Als je ergens kunt leren hoe je in de drukte goed bij jezelf blijft, is het hier wel. Voor niet-hooggevoeligen is het soms al een flinke beproeving, zeker op de zondagen, dan kun je bijna over de hoofden lopen op de dijk.

Gek op gezelligheid

Het klinkt misschien tegenstrijdig - ik merk ook dat sommigen verwachten dat je als hooggevoelige als een kluizenaar leeft en alleen maar met oordoppen in diep weggestopt onder je dekbed ligt - maar ik vind het ook ontzettend leuk dat hier altijd wel iets te zien of te doen is. Iets in mij heeft dat ook nodig. 

Iedere zaterdag staat bijvoorbeeld de markt bij mij voor de deur. Gezellig en daarnaast ook ideaal; mijn boodschappen heb ik zo binnen. Vanuit mijn luie stoel zie ik mensen uit alle werelddelen voorbij komen. Leuk om te zien wat voor ons heel normaal is maar wat door andere culturen als heel bijzonder wordt gezien. Je gaat daardoor met andere ogen naar iets kijken, wat soms heel verhelderend kan werken. De haven met iedere dag weer andere prachtige boten en soms ook van die enorme jachten, waardoor je je in St. Tropez waant, ligt om de hoek. Geweldig om daar even een rondje te lopen. En de muziekliefhebber in mij wordt ook gevoed. Zo belandde ik laatst nog bij een heel intiem akoestisch optreden in de visafslag. Het was ontzettend mooi en met een bijzondere ervaring rijker sloot ik de avond af.

Het is alleen wel prettig dat als ik te veel prikkels heb gehad, wat ik probeer te voorkomen maar niet altijd haalbaar is, dat ik dan wel de rust kan opzoeken. En dat lukt dus soms niet in zo’n woonomgeving als dit. Daarvoor moet ik dan mijn huis uit.

Het water

De geluiden van het winkelende publiek, de toeristen en het langsrijdende verkeer kan ik inmiddels aardig buiten me houden. Bewust dan. Onbewust pik ik het allemaal op en ik merk regelmatig dat het me erg moe maakt. 

De lezers van mijn boek zullen weten dat in dit dorp ook een stukje van mijn verleden ligt. Dat deel wordt getriggerd nu ik hier weer woon. Soms is dat erg heftig. Ik kan er niet meer voor weglopen. Oude stukjes willen gehoord en geheeld worden.

Gelukkig is daar dan het water. Iedere avond, rond zonsondergang, maak ik een ommetje en plof ik even neer op een bankje aan het IJsselmeer dat net iets buiten het toeristische gebied staat. Het is dan compleet uitgestorven op de dijk. Op een enkele wandelaar of kroegganger na, is er helemaal niemand. Zo heerlijk. Dan gooi ik alle herrie van de dag in het water. Even mijn 'harde schijf' defragmenteren, zodat ik daarna weer het overzicht en de rust heb. 

Meer dan thuis

Mijn draai heb ik hier aardig gevonden en ik voel me er meer dan thuis. Zo thuis, dat toen ik een paar weken geleden vanwege een examen even in mijn eigen huis in het Westland verbleef, het voelde alsof ik daar op vakantie was. Toen ik de dag erna terugkeerde in Volendam, was ik weer thuis. Mijn brein kon dat niet verwerken. Een heel rare ervaring. Het is gewoon alsof ik hier al maanden woon.

Natuurlijk heb ik soms moeilijke momenten. Dan mis ik even dat ik op iedere straathoek een bekende tegenkom of zomaar bij een oude vriendin of mijn ouders kan aanwaaien. Al heb ik hier ook nieuwe leuke en lieve kennissen erbij gekregen waar ik een goede klik mee heb en volledig mezelf bij kan zijn. Ik hoef het niet alleen te doen, zij helpen me ook verder op mijn pad. Ze hebben hier zelfs een hsp-café (bijeenkomst voor hooggevoeligen). Als we het dan toch over thuiskomen hebben... Een avond gezellig samenzijn met mensen die op dezelfde manier in het leven staan als ik, dat is zo fijn.

Deze periode hier zie ik als proefwonen. Voelt het zo goed dat ik straks echt definitief de overstap zal maken? Ik heb nog drie weken te gaan hier… 

I can't live with or without you

Ik kijk naar de dvd van Gooische vrouwen 2. 'Ik hoor niet hier en niet daar,' zegt Claire na haar terugkeer uit Afrika.

Nou Claire, denk ik, we kunnen elkaar de handen schudden. Ik weet ook even niet meer waar ik nu thuishoor.

Aantrekkingskracht

Vanaf 2008 kom ik met regelmaat in Volendam. Het dorp heeft een enorme aantrekkingskracht op me. Ik voel me er thuis, het geeft me energie en inspiratie.

Waarom ga je er niet wonen? Hoe vaak ik die vraag al niet gehad heb…

Twee jaar terug stond ik op het punt om de stap te wagen. Ik voelde me niet goed in mijn eigen huis, dus wie weet was dit het moment om ervoor te gaan. Meerdere malen kreeg ik er een huisje aangeboden en toch deed ik het niet. Alles achterlaten wat je hebt opgebouwd, terecht komen in een dorp waar je veel voelt. Nee, ik koos voor de veilige weg en besloot binnen mijn eigen dorp te verhuizen. Nadat ik het universum om een huisje in De Lier had gevraagd, kreeg ik die binnen een week al aangereikt. Ja, zie je wel, dit was het! Vrij uitzicht, ruim huis, leuke wijk en een aparte werkkamer.

Nu anderhalf jaar verder kan ik zeggen dat ik me daar nog geen moment thuis heb gevoeld. Rationeel gezien is dat niet te verklaren, want alles zit op en aan het huis en heb ik dus niets om over te klagen. Sinds vorig jaar zomer weet ik dat ik last heb van de zendmast die iets verderop staat. Daar is wat aan te doen, middels hulpmiddelen.

Vanaf november luisterde ik iets beter naar het fluisteren van mijn hart. Volendam, hoorde ik. Oh nee, niet weer! Ik had toch de keus gemaakt om in De Lier te blijven? Die knoop was nou wel doorgehakt.

Kruispunt

De afgelopen maanden werd ik steeds zieker en zieker in mijn eigen huis. Mijn hart fluisterde allang niet meer, maar begon zelfs tegen me te schreeuwen. Ik stond op een kruispunt. Linksaf voor blijven zitten waar je zit en dus geen meter vooruit komen of rechtsaf voor onzekerheid en avontuur.

Je zou zeggen dat de keuze dan heel simpel is. Maar dat betekent dat je uit je comfortzone moet komen en daar is je hoofd het vaak niet mee eens. Die kan 1001 excuses bedenken om iets niet te doen. 'Het kost geld, je bent daar wel heel alleen, hoe denk je werk te gaan vinden, zorg dat je eerst wat meer energie hebt.' Blablabla... En zo ratelt ons hoofd maar door. Het duurde 'even' maar uiteindelijk lukte het me om mr. Mind te negeren en koos ik ervoor om rechtsaf te slaan. Ik voel al tijden dat in Volendam vele kansen voor me liggen. Daar kan ik groeien, mezelf verder ontwikkelen.

Nog geen 48 uur nadat ik hardop had uitgesproken een tijdelijke woning in Volendam te willen, om te gaan proefwonen, kreeg ik een bericht van een vriendin daar. Deze zomer was er een leuk huisje, middenin het centrum beschikbaar. Twee dagen later vond de bezichtiging plaats. Het voelde goed, van alle kanten werd me hulp aangeboden. Het klopt gewoon. Dit ging helemaal goed komen. Anderhalve week na mijn uitspraak woonde ik al in Volendam. Een turboverhuizing.

En toen… De eerste nacht sliep ik bij elkaar maar drie uur. Veel te weinig voor mij. Zeker na zo’n intensieve regelweek en een weekend waarin ik twee keer naar Volendam ben gereden en druk aan het sjouwen ben geweest. Ik sliep niet vanwege de vele geluiden om me heen. Zo wordt de slager aan de overkant ’s nachts bevoorraad. En dat gaat natuurlijk, op zijn Volendams, niet geheel zachtjes. Ook pikte ik er energetisch veel op. De meest vreselijke dingen zag en hoorde ik weer. Alsof al mijn antennes ineens open waren geschoten. Om die reden heb ik al die jaren al een haat-liefdeverhouding met het dorp. Het brengt me dingen op mijn pad die ik liever (nog) niet onder ogen kom.

Huilend zat ik de dag erna in de kappersstoel. Gelukkig waren er verder geen klanten. Ook weer typisch, thuis kan ik niet huilen, hier gaat altijd de kraan zonder problemen open. Ik voel me hier blijkbaar veilig genoeg om mijn emotie te kunnen tonen.

‘Ik ga terug. Ik trek het hier niet.’ Opgeven komt in mijn woordenboek niet voor, maar dit kwam met een oerkracht eruit. Dit was gewoon niet goed, ik zou kapot gaan hier. Normaal moeten ze me aan mijn haren het dorp uitslepen, wil ik niet weg, nu moesten ze me juist eraan vasthouden wilde ik niet vluchten.

Dit was toch mijn volgende station?

Ik gaf het een kans. De dagen erna waren loodzwaar. Ik kreeg meer op mijn bordje dan mijn lief was. Slapen deed ik nog steeds slecht en ik was doodop. Hallucinerend vanwege het slaapgebrek liep ik tollend op mijn benen richting de supermarkt om vervolgens weer een paar uur op bed te moeten bijkomen. Ik snapte er niets van. Dit zou toch mijn bestemming zijn, mijn volgende station? Waarom gebeurt dit dan? Ik had allerlei plannen. Zou hier gaan schrijven, werk zoeken, nieuwe mensen ontmoeten. Nu lig ik grotendeels alleen maar plat. Ik word ook niet goed van de hele dag omringd zijn met mensen en geluiden. Dat geeft zoveel onrust in mijn hoofd. Soms voelt het net alsof ik in Artis zit. Al die mensen voor mijn raam, gewapend met een camera, en dan zit ik gelukkig nog op één hoog. Mijn tijdelijke huis en ik zullen straks vast in vele plakboeken voorkomen. Al levert het zien van al die toeristische taferelen ook wel heel vermakelijke situaties op. Sommigen doen de meest idiote dingen om foto’s te kunnen maken. Zo had ik gister in 5 seconden tijd, drie verschillende Japanners die even naast me kwamen zitten op het bankje bij het water. Even leuk zitten, foto, en dan nam de volgende snel plaats. Bijna struikelend over hun eigen voeten renden ze dan weer naar het volgende huis met dat leuke geveltje en herhaalt het hele tafereel zich opnieuw. Daar kan ik gelukkig weer even om lachen. Maar heb ik het wonen in een toeristisch centrum niet wat onderschat?

Een goede spiegel
Dag 3 kon ik me neerleggen bij de situatie. Ik ben hier niet voor niets terecht gekomen. Dagelijks krijg ik allerlei signalen dat ik nog steeds op de juiste weg zit. Ik ga mee met de flow en vertoef veel aan het water. Ik krijg daar letterlijk lucht, geniet van de ruimte en vind er mijn rust. De vermoeidheid kan ik nu accepteren. Mijn plannen heb ik even in de ijskast gezet. Misschien wilde ik ook te veel en te snel. Was het naïef om te kunnen denken dat ik hier direct mijn ding kon neerzetten.

Ik heb heel lieve vriendinnen en familie die me erdoorheen slepen. Dagelijks krijg ik peptalks, ‘controle’ en goede adviezen. Bij deze, enorme dank voor jullie hulp! Dankzij jullie ben ik nog niet gillend het dorp uitgerend.

Eén van de afscheidscadeautjes vanwege mijn tijdelijke verhuizing, een cd van André Hazes junior, heeft ook een mooie boodschap:

‘Leef, alsof het je laatste dag is, pak alles wat je kan en ga!’

De Volendammers houden me een goede spiegel voor. Ze zijn net als ik heerlijk eigenwijs, enorm veeleisend naar zichzelf en anderen en vinden het ook erg belangrijk wat een ander van ze vindt. Vooral niet willen afwijken, maar het liefst met de kudde mee.  

Ik zie deze periode hier als één grote Summer School. Vele lessen zal ik op mijn pad gaan krijgen. En wie weet, wil ik hier straks wel helemaal niet meer weg.

Volendam, ik kan niet met en niet zonder jou!

Zomeractie

Voor veel mensen breekt binnenkort de vakantieperiode aan. Wat is er dan fijner om heerlijk te kunnen ontspannen met een mooi boek?

Bestel nu een gesigneerd exemplaar van 'Het stille verdriet' bij Praktijk De Vlindertuin en betaal € 15 incl. verzending (i.p.v. € 19.90).

Deze aanbieding is geldig tot en met 31 augustus 2016 en geldt alleen voor verzending binnen Nederland.

#hooggevoeligheid #ontdekkingstocht #Volendam

Hoera, ik ben hooggevoelig!

‘Je bent niet ziek, maar hooggevoelig.’ Deze week is het precies tien jaar geleden dat ik dat te horen kreeg. Mijn leven draaide hierna 180 graden de andere kant op, de goede kant. De zoektocht naar de oorzaak van mijn extreme vermoeidheid kwam na bijna elf jaar tot een eind.

Ik ging veel over hooggevoeligheid lezen, kon oude ervaringen een plekje gaan geven, begreep ineens waarom ik anders dan anderen reageerde op bepaalde situaties. Ik was niet gek of raar, ik had nu eenmaal een gevoeliger zenuwstelsel en ben daarom wat ontvankelijker voor allerlei prikkels. Dat maakt me sneller moe en heb daarom wat meer tijd nodig voor mezelf.

Diepste angst onder ogen komen

De reis ging verder. Naast mijn hooggevoeligheid bleek ik ook te beschikken over een paranormale gave. Jarenlang heb ik dat stuk – onbewust – weggestopt. Door het erkennen van mijn hooggevoeligheid kreeg dat deel ook weer de kans zich te laten zien. Nadat ik in 2007 Volendam had bezocht, kwam ik een rollercoaster terecht. Ik zag, hoorde, voelde ‘dingen’ van de bewuste nacht in 2001, waar in Café De Hemel 14 jongeren zijn omgekomen. Ik had een taak te doen in dat dorp. Jarenlang probeerde ik het af te doen als complete onzin en fantasie. Het kon gewoon niet waar zijn. Dit was te bizar en zag je alleen in films, toch? Mijn Westlandse nuchterheid zat me flink in de weg. Totdat ik najaar 2011 volledig blokkeerde. Al die jaren had ik van alles opgepot, door het niet uiten kon ik letterlijk niet meer slikken. Hele dagen bracht ik thuis door, in gevecht met paniekaanvallen. Kilo’s viel ik af. Mijn eigen praktijk, die ik in 2009 was begonnen, moest ik stilleggen. Mijn emoties verlamden me volledig. Ik kon niets meer, behalve als een angstig vogeltje op de bank zitten. Dit kon niet langer zo, dus ik besloot dat het tijd was om mijn diepste angst onder ogen te gaan komen. Regressietherapie, waarbij je teruggaat naar vorige levens, heeft mij enorm geholpen. Eindelijk zag en voelde ik waar mijn angsten vandaan kwamen, wat mijn band met Volendam is en waarom ik de afgelopen jaren bepaalde mensen op mijn pad ben tegengekomen.

Met een aantal emoties bleef ik nog wel zitten. Ik mocht bepaalde dingen uiten naar mensen maar durfde dat niet. ‘Schrijf een boek,’ zei de therapeute.  

En zo geschiedde. Het schrijven ging als vanzelf en bleek een natuurlijke gave van me te zijn. Wel vroeg het enorm veel van me. Opnieuw door alle emoties heen gaan, was een loodzwaar proces. Ik belandde bijna weer in een depressie. Zomer 2013 was het zover, ‘Het stille verdriet’ zag het levenslicht.

Durf te kiezen voor je eigen unieke weg

Nu bijna drie jaar verder ben ik nog steeds vol verwondering over alles wat ik sindsdien heb mogen meemaken. Nog steeds ontvang ik regelmatig zeer dankbare en ontroerende reacties van mensen die mijn boek hebben gelezen. Andere hooggevoeligen vinden er zoveel herkenning in.

Mijn hooggevoeligheid zie ik als een prachtige eigenschap. Natuurlijk zijn er ook momenten, al zijn die op één hand te tellen, dat ik het even beu ben, dat ik ook ‘gewoon’ wil zijn. Dat ik denk: ik wil ook 40 uur kunnen werken, ’s avonds nog sporten en in het weekend flink op stap met vriendinnen. Maar ik weet ook dat zo’n leven eigenlijk helemaal niet bij me past en dat er genoeg mensen zijn die maar meedoen met de meute omdat ze niet dat buitenbeentje willen zijn. Ik zie het dan maar als mijn geluk dat mijn lijf en hoofd dat niet bij konden houden. Hierdoor werd ik wel ‘gedwongen’ het roer om te gooien. Ik probeer nu anderen te motiveren om ook hun eigen pad te kiezen. Waarom wachten totdat je die burn-out hebt of een andere vervelende kwaal? We gaan vaak pas veranderen als er een noodzaak is. Doordat ik tot mijn 26^e toch geprobeerd heb het leven te leiden dat ‘hoort’, kamp ik nu met een bijnieruitputting. Mijn lijf heeft teveel stress moeten verdragen. Ik voel dat ik nog steeds wel iets te veel wil meedoen met de massa, dus mijn grote uitdaging voor dit jaar is of ik nu écht durf te gaan kiezen voor mezelf.

Het stille meisje is niet meer

Tien jaar geleden gaf ik nog de voorkeur aan veel alleen zijn. Veel mensen om me heen vond ik vreselijk. Het putte me uit. Standaard had ik altijd last van paniekaanvallen. Genieten kon ik dan niet. Nu is dat compleet anders. Ik houd juist van mensen om me heen. Grote festivals of drukke winkelstraten zijn geen probleem meer voor mij. Natuurlijk zijn er wel dagen dat ik het liever niet opzoek, omdat ik overprikkeld ben maar ik weet inmiddels hoe ik ermee kan omgaan.

Van een verlegen meisje, dat vroeger totaal niet opviel, ben ik inmiddels veranderd in een vrouw die op de voorgrond durft te treden en zegt – ik moet nu zelfs regelmatig mijn tong afbijten om niet te direct te zijn - wat ze werkelijk voelt en denkt. Haar verhaal zonder gêne doet voor volle zalen en in de media.

Wie had dat kunnen denken?

Ik hoop nog vele mensen te mogen inspireren, dat ook zij hun hart durven te volgen en hun mooiste leven gaan leven!

Zondag 2 november te gast in KRO’s De Reünie

‘Goedemiddag, u spreekt met KRO De Reünie, mogen we u wat vragen?’ Zo begon het telefoongesprek afgelopen februari. Ze hadden een oud-klasgenoot van mij benaderd om mee te werken aan het programma. Hij stemde toe en dan gaan ze klasgenoten zoeken. Met wie ging hij om? Aan wie heeft hij herinneringen? Na een korte speurtocht (lang leve Google) kwamen ze erachter dat ik - net als die oud-klasgenoot - een autobiografisch boek heb geschreven én tenen lees. Vooral dat laatste trok meteen de aandacht. De nieuwsgierigheid bij presentator Rob Kamphues werd ook aangewakkerd en hij wilde maar wat graag zijn tenen laten lezen.

Filmen in Volendam 

Eind maart ben ik samen met Rob en een filmploeg in Volendam (het dorp dat belangrijk is geweest voor mijn ontwikkeling en waar mijn boek zich grotendeels afspeelt) een dag wezen filmen. Ik vertelde hem daar al lopend langs het IJsselmeer over mijn proces. Heel intensief was dat. Vooral omdat het even zoeken was naar wat we gingen uitlichten; mijn verhaal heeft vele facetten. Uren zijn we bezig geweest, voor een filmpje van een paar minuten…
De manier waarop ze werken heb ik als prettig ervaren. Integer en met respect, precies zoals het programma ook overkomt op televisie. Zo had ik volledige inspraak over wat ik wilde vertellen én wat vooral niet ter sprake mocht komen i.v.m. privacygevoelige gegevens. Dat was voor mij trouwens wel een vereiste; ik wil geen speelbal zijn van een tv-programma dat ten koste van alles hoge kijkcijfers wil scoren. Nee, het moet ‘voedende’ televisie zijn. Vanaf het eerste moment aan de telefoon voelde ik al dat het met dit programma helemaal goed zat. Ze gaan heel zorgvuldig met alles om en werken er echt met hart en ziel aan. Twee maanden zijn ze bezig met één aflevering!
Zelf wilde ik graag de positieve kant van hooggevoeligheid op de voorgrond zetten. Te vaak wordt dat namelijk nog als last neergezet. Met mijn verhaal wil ik laten zien dat wanneer je deze eigenschap erkent, en aan jezelf gaat werken, je dan hooggevoeligheid als iets heel moois en krachtigs kan gaan inzetten.

Ontmoeting met oud-klasgenoten in de studio

Half april ontmoette ik dertien van mijn oud-klasgenoten in de studio in Hilversum. Heel bijzonder om elkaar na achttien jaar weer terug te zien. Voor mij was het best wel spannend en ook emotioneel om de mensen uit die periode weer te ontmoeten. Het deed me terugdenken aan een niet altijd zo leuke tijd. In de eindexamenklas werd ik namelijk ziek (de start van een ruim tien jaar lang periode van extreme vermoeidheid) was daardoor veel afwezig en kreeg te maken met onbegrip. Hoe dachten zij toen over mij? Hebben ze gemerkt dat ik vaak afwezig was?

En natuurlijk wil je elkaar dan meteen van alles gaan vragen, maar dat mocht niet om het verrassingseffect tijdens de opname te behouden. Dat zorgde nog voor grappige taferelen bij de lunch vooraf. ‘Vertelde je nou net dat je je kinderen naar school hebt gebracht? …Heb je kinderen? …Jij?!’

Ruim twee uur duurde de opname in de studio. Dat vloog om. In één take wordt het opgenomen, om het spontane te behouden. Het ene bijzondere verhaal na het andere kwam voorbij. Je krijgt een heel unieke inkijk in andermans leven. Het gaat denk veel dieper dan dat je op een gewone reünie zult ervaren. En doordat het in een ´klas´ wordt opgenomen, krijg je ook echt dat klasgevoel. Het was alsof we terug in de tijd waren.

Tenen lezen

In de studio heb ik ten overstaan van mijn oud-klasgenoten de tenen gelezen van Rob Kamphues. Het is voor velen een nog onbekend fenomeen en dat riep dus verbazing en vele vragen op. Dat zorgde voor leuke momenten. Vroeger was ik ook heel stil en verlegen. Nu pakte ik mijn podium en praatte er op los. Dat was ook wel verrassend voor mijn oud-klasgenoten. ´Waar is dat stille meisje gebleven? Je praat zoveel,´ was de reactie van een oud-klasgenote.

Voor mij was is het goed geweest om de mensen van toen weer te ontmoeten. Oude pijnen vanwege het onbegrip destijds heb ik hierdoor een plekje kunnen geven. Opgelucht en vol energie kwam ik die dag weer thuis.

Het is een uitzending geworden vol met prachtige, ontroerende, grappige en krachtige verhalen. Echt een heel bijzondere ervaring en ik ben dankbaar dat ik hieraan mocht meewerken.

Zelf heb ik nog niets gezien, dus ben ook erg benieuwd naar het resultaat!

Zondag 2 november, 20.20 uur op NPO 1.

Beelden van de boekpresentatie op 9 juni in Volendam

 

 

This is the moment...

Gisteren was het grote moment daar.... Ik ging mijn 'kindje' dan eindelijk presenteren aan de wereld. In Volendam. Het dorp wat een grote bijdrage heeft geleverd aan mijn ontwikkeling. De hele week verbleef ik er al om de laatste dingen te regelen. Hoe dichter de dag naderde, hoe nerveuzer ik werd.
Waar was ik aan begonnen? Een boek schrijven is één ding, maar het dan ook nog te moeten presenteren... Ik ben niet iemand die graag in the spotlight staat en een groep mensen toespreken is dus ook zeker niet mijn hobby. En dan was het ook nog een zo'n persoonlijk verhaal wat ik nu ging delen.

Van tevoren was ik bloednerveus, ik stond te wiebelen op mijn benen, had het bloedheet en wilde het liefste de deur uitlopen om heerlijk op een terras op de dijk te gaan zitten.
Er waren vele mensen aanwezig. Familie, vrienden, kennissen, (oud-)collega's, (oud-)studiegenoten. Echt hartverwarmend!
Zo nu en dan raakte ik even de draad kwijt of moest ik tijdelijk stoppen omdat de emoties even te heftig werden, maar uiteindelijk kwam het helemaal goed! Ik heb het gedaan. Mijn verhaal is nu de wereld in! Vanaf donderdag is het boek verkrijgbaar.
Ik hoop dat het vele mensen mag bereiken, het is een boek met een boodschap voor velen!

De komende dagen ga ik nog even bijkomen van deze 'bevalling'. Ruim twee jaar lang ben ik dag en nacht met het boek bezig geweest. Eindelijk mag ik achterover gaan leunen... Voor even dan ;)

Voor meer foto's van de presentatie kun je kijken op: www.facebook.com/hetstilleverdriet

Omslag boek

Mijn 'kindje' heeft nu ineens een gezicht. Helemaal blij met de mooie omslag! Ontworpen door www.lawine.nl.

De haven komt in zicht...

Nog maar een kleine zes weken te gaan en dan zal mijn boek verschijnen. Op 20 april zal het officieel gepresenteerd worden in Volendam, waarna het op 25 april voor iedereen verkrijgbaar zal zijn.
(UPDATE: verschijningsdatum is uitgesteld naar 13 juni!)

Onwerkelijk. Bijna twee jaar lang heb ik nagenoeg dag en nacht aan mijn levensproject gewerkt. Tenminste, zo kan ik het wel noemen.

'Ik wist niet dat er nog zoveel bij komt kijken,' krijg ik de laatste tijd regelmatig te horen. Ja, een boek schrijven is één ding, maar het dan nog in een fysieke vorm gieten en het onder de aandacht brengen bij de mensen kost minstens evenveel tijd en energie.

   Je moet denken aan: redigeren van het boek (vanaf begin januari ben ik bezig samen met mijn redacteur om de teksten bij te schaven, fouten eruit te halen etc.), welke dikte van het papier (wel handig als het boek door de brievenbus past), welke regelafstand, welk lettertype, wat komt er op de voorkant, de achterflap, welke media benaderen, waar vindt de presentatie plaats, flyers moeten gedrukt worden, verkooppunten benaderen, distributie regelen...

Afijn, het is een heel proces. Pittig, maar ook zo enorm leerzaam. Ik heb de afgelopen tijd mogen ervaren dat ik veel meer kan en durf dan ik dacht. Voor mij is het dit hele 'project' nu al geslaagd!

   En alles verloopt voorspoedig, we liggen nog steeds op koers...

Hier kun je een nieuw fragment uit het boek lezen. Voorjaar 2009 gingen we een drankje doen in Café De Dijk. Een bezoek waarbij mij letterlijk de adem werd ontnomen...

p.s. Zit je op Facebook? 'Like' dan Het Stille Verdriet en blijf zo op de hoogte van de laatste nieuwtjes rondom het boek.

Met de billen bloot

Wat een week heb ik achter de rug... Wat een ontwikkeling.

 

Deze week sta ik met mijn verhaal in de Nivo, de lokale krant van Volendam. Dit is de plaats waar mijn verhaal zich afspeelt. Eindelijk kan ik er open over zijn. Wat een last valt er nu van me af! Het kostte zo ontzettend veel energie om alles 'verstopt' te moeten houden. 

   In eerdere blogs gaf ik aan dat ik, vanwege de gevoeligheid van het onderwerp, alles onder andere namen schrijf. Ik wilde personen beschermen. Was bang voor de reacties daar. Maar er kan dus een  hoop gebeuren in een korte tijd... 

 

Het begon allemaal een paar weken geleden. Ik had een afspraak met de ontwerpster van mijn boekomslag. 'Je bent zo openhartig wanneer je over je boek vertelt, waarom noem je Volendam niet bij naam in je boek?' Ook mijn redacteur gaf aan dat ze al eerder haar twijfels hierover had.

   'Ja, maar...' Ik zag echt overal beren. Wat zou men wel niet van me denken? Kon ik dit wel maken? Al zette hun reacties me wel aan het denken.

 

Van pseudoniem naar open boek

Vorige week zag ik ineens het licht. Het gesprek met de verslaggever van de Nivo, iemand die de mensen in Volendam goed kent, heeft mij grotendeels de drempel over geholpen. 'Wat kon er gebeuren?' was zijn reactie op de twijfels die ik hem voorlegde. Tja, wat kon er gebeuren?

   Mijn ene voet hing nog achter de drempel.

   Een vriendin gaf de dag erna het allerlaatste zetje dat ik nog nodig had. 'Volendam is jouw verhaal, niet Oosterzee (de pseudoniem die ik had bedacht). Ik voel dat men het daar fijner vindt als je eerlijk bent. Het klopt nu niet.'

   Eerlijkheid staat bij mij hoog in het vaandel, dus waar was ik nu mee bezig?

   Diezelfde dag nog sprak ik een aantal Volendammers waaraan ik mijn dilemma durfde voor te leggen en die bevestigden haar gevoel. 'Anders geloven we je niet', 'Waar ben je bang voor? Maak je niet druk. Alles komt goed!' en 'Wij houden niet van om de hete brij heen draaien' kreeg ik te horen.

   Tja...ik wist wat me te doen stond.

 

Wat een proces is dit geweest vanaf het moment dat ik begonnen ben met schrijven, mei 2011. Ik gaf mezelf toen een pseudoniem, want ik wilde echt niet met mijn eigen naam op de omslag. Afgelopen zomer kwam daarin al de eerste ommekeer. Met dit boek wil ik namelijk ook meegeven dat je mag laten zien wie je daadwerkelijk bent. Dan moet ik me natuurlijk niet gaan 'verstoppen'. Dat rijmt niet.

   Ik ga nu dus compleet open kaart spelen. Alles zal bij naam worden genoemd, alleen vanwege privacyredenen behouden de personen een andere naam en/of geslacht.   

 

De mensen accepteren mij en mijn talent, nu wordt het tijd dat ik mezelf eens ga accepteren!